Per 1 januari is een wijziging op de Winkelwet in werking getreden ter inkadering van het toeristisch regime. Winkels die niet in een toeristisch gebied liggen, mogen maximaal twaalf keer per jaar op zondag open. Een nota uit de Tweede Kamer zegt hierover het volgende:

Het wetsvoorstel heeft tot doel het oneigenlijk gebruik van de toerismebepaling in de Winkeltijdenwet tegen te gaan. Het wetsvoorstel is er niet zonder meer op gericht het aantal koopzondagen in te perken. Veel gemeenten zullen ook in de toekomst kunnen voldoen aan de toerismebepaling. Bovendien tornt het wetsvoorstel niet aan de 12 koopzondagen die gemeenten kunnen instellen. De gemeenten, die nu met gebruik van de toerismebepaling meer dan 12 koopzondagen toestaan, moeten met inachtneming van alle belangen bezien of ze dit ook in de toekomst voort willen zetten. Het wetsvoorstel dient er toe gemeenten meer houvast te bieden bij de beslissing of, en zo ja, op welke wijze gebruik kan worden gemaakt van de toerismebepaling. Er wordt beoogd dat bij besluiten over de toepassing van de toerismebepaling, naast economische belangen, ook andere, meer immateriële belangen uitdrukkelijk in de afweging worden betrokken. Dit moet ertoe leiden dat gemeenten bij besluiten over winkelopening op zondag een evenwichtige afweging van alle daarbij betrokken (materiële én immateriële) belangen maken. Met het wetsvoorstel wordt de decentrale uitvoering van de wet gehandhaafd. De beslissing over de toepassing van de toerismebepaling blijft op gemeentelijk niveau en wordt ook niet onderworpen aan een vorm van preventief of repressief centraal toezicht.

Behalve het toeristisch regime is de avondwinkelbepaling in de Winkeltijdenwet een mogelijkheid om winkels op zondag open te laten zijn. Deze bepaalt dat gemeenten aan levensmiddelenzaken een ontheffing mogen verlenen, zodat zij op zondag vanaf 16.00 uur open mogen zijn. Beperkende voorwaarde is dat gemeenten per 15.000 inwoners slechts één ontheffing mogen vergeven. De wet geeft echter niet aan hoe gemeenten de ontheffingen moeten verdelen of vergeven, vaak is het aantal aanvragen hiervoor een veelvoud van het aantal beschikbare ontheffingen. Dit resulteert in tijdelijke vergunningen, rouleersystemen, loterijen en wat dies meer zij. Voor ondernemers is dit uiterst onduidelijk en onzeker en bovendien concurrentievervalsend.