Bedrijven en werklozen laten zich niet makkelijk sturen, dure stimuleringsmaateregelen hebben amper effect. We mogen ons zelfs afvragen of het niet gewoon zonde van het geld is.

Het CPB toonde dit eerder deze week weer eens aan met haar onderzoek naar de verhoging van de kinderopvangsubsidie en de inkomensafhankelijke combinatiekorting over de periode 2005-2009. Het beleid heeft gezorgd voor 32.000 werkende vrouwen extra. Maar daarvoor was jaarlijks €3 mrd aan extra subsidies en belastingaftrek nodig. Een kostenpost van €100.000,- per werkende vrouw per jaar. Het effect op de arbeidsparticipatie van mannen was nul en mogelijk negatief.

Ja, u las het goed! €100.000,- voor iedere vervulde vacature.

En er zijn meer maatregelen die zonde van het geld bleken. Uit onderzoek blijkt namelijk dat de deeltijd-WW tussen april 2009 en juli 2011 het percentage werklozen met maximaal 0,2% heeft verlaagd. Een groot deel van de ontvangers van de deeltijd-WW was namelijk ook zonder de maatregel niet werkloos geraakt. Men hielp met de regeling wellicht ook bedrijven maar het effect op de arbeidsmarkt was teleurstellend. Ook kunnen we ons overigens afvragen of de hulp aan bedrijven ook niet slechts een selectief deel van de bedrijven betrof.

De overheid mag zich in ieder geval afvragen of bemoeienis zin heeft en lering trekken uit de resultaten. Kan een hoop geld besparen dat veel effectiever ter stimulering van de economie ingezet kan worden. Maar om dat vast te stellen zal ook wel weer tijdrovend onderzoek op basis van veel subsidies nodig zijn .......